U analizi komunikacionih sistema kod životinja zadržaćemo se samo na semiotičkim problemima – postoje li u pojedinim sistemima njihove komunikacije ZNACI, semiotički SISTEMI i neke semiotičke OPERACIJE, u onom smislu kako su ti pojmovi definisani i utvrđeni kod ljudi. Analiziraćemo sličnosti i razlike između komunikacije kod životinja i kod ljudi, posebno semiotičke komunikacije kod čoveka. 
Kada se ima u vidu bogatstvo oblika komunikativnih veza među životinjama: sva raznolikost signala u pogledu fizičkih svojstava – hemijski, oflaktivni (mirisni), akustički (uključiv i ultrazvukove), električni, motorički (kinezički), proksemički (položaj u prostoru), vizuelni i drugi, zatim – raznovrsnost kanala (sredina) kroz koje se ostvaruje veza, kao i raznovrsnost funkcija koje imaju komunikativni sistemi, pitanje je koliko je uopšte opravdano govoriti o komunikaciji životinja u celini. 
Međutim, kada se pristupi semiotičkoj analizi sistema komunikacije među životinjama, iza raznolikosti nalazi se prilična jednoličnost, čak tolika da se ne može utvrditi postoji li nekakvo usavršavanje sistema komunikacije duž evolucione lestvice. 
Pogledajmo najpre kakve FUNKCIJE opslužuju sistemi komunikacija kod životinja. Poznati istraživač ovih problema, Marler, ovako rezimira analizu komunikacije među nižim i višim majmunima: „U velikoj većini, celokupni sistem komunikacije izgleda postoji radi organizacije socijalnog ponašanja grupe, regulacije dominantnosti i subordinacije, održanja mira i kohezije u grupi, kao i radi reprodukcije i brige o mladima (Marleu, 1967). Pomenute funkcije mogle bi se, nešto raščlanjenije, ovako opisati: 
Postoje, najpre, kod nekih vrsta signali za identifikaciju pojedinaca (npr. parovi mužjaka i ženki kod ptica pevačica mogu ostati u stalnoj vezi tokom cele jedne godine i međusobno se identifikuju pomoću pevanja, ponekada u vidu dueta koji može izvesti samo određeni par) ili za identifikaciju vrste (npr. pčele-stražari ubijaju na ulazu u košnicu svaku jedinku koja se na osnovu signala ne može identifikovati kao član tog pčelinjeg društva). 
Najbrojniji i najraznovrsniji su signali koji saopštavaju o motivacionim i afektivnim stanjima jedinke i o promenama tih stanja, a često i o suptilnim nijansama raspoloženja. Ta vrsta signala kazuje o gladi, seksualnim potrebama, ugroženostistrahu, boli, uzbuđenju, naklonosti, neprijateljstvu i agresivnosti, o zadovoljstvu i o svim varijacijama ovakvih motivacionih stanja i raspoloženja.
Izuzetnu biološku vrednost imaju signali koji regulišu međusobne odnose jedinki ili odnose u grupi kao celini. Podsticanje, dozivanje i približavanje partnera, privlačenje i parenje, međusobno prepoznavanje i saradnja između roditelja i mladunčadi – nemogući su bez nekog sistema signalizacije. Određivanje zauzete teritorije, okupljanje grupe, vođstvo i određivanje statusa u grupi, dominacija i potčinjavanje, organizovanje kolonija – to su samo neke od socijalnih funkcija koje poslužuju sistemi komunikacije.
U svim sistemima komunikacije među životinjama upadljivo je najmanje onih poruka koje govore o okolini u kojoj životinja živi; samo kod pojedinih vrsta postoje signali koji saopštavaju o postojanju ili lokalizaciji napadača, o hrani ili nalazištu hrane, o lokaciji staništa.
Kada se ima u vidu samo ono što je ovde pobrojano, stiče se utisak o bogatstvu informacija koje mogu preneti komunikativni sistemi životinja. Međutim, za pun uvid u prirodu tih sistema potrebno je videti na koji način sistemi komuniciranja kod životinja obavljaju te funkcije. Obično se kaže da ovi sistemi imaju, pre svega ili isključivo socijalne funkcije. To je tačno, ali pod uslovom da se prethodno razjasni šta ovde znači – socijalno. Funkcije tih sistema su socijalne najpre su smislu da signali UTIČU NA DRUGE jedinke. I upravo tako, utiču na druge jedinke, a ne upućeni su drugim jedinkama. U stvari, u razvoju odnosa među jedinkama tokom evolucije izgrađuje se svojevrsna socijalna simbioza, u kojoj neki vidljivi pokazatelji ponašanja jedne jedinke postaju obaveštenja (signali) o njenim motivacionim stanjima. Dakle, signali su (za razliku od SIMBOLA) samo pokazatelji i sastavni delovi motivacionih, afektivnih ili nekih drugih unutrašnjih stanja jedinke. I baš zbog toga se ne može reći da jedinka upućuje drugoj signale, ona prosto doživljava to što doživljava. Neke komponente doživljaja dostupne su opažanju drugih jedinki i u toku zajedničkog života postaju signali određenih stanja. Tokom evolucije ti signali se stabilizuju, stilizuju (ritualizuju) i prerađuju u određeni sistem komunikacije.
U tako stvorenoj socijalnoj simbiozi, signali koje upućuju životinje jedne drugima pre su nalozi za izvođenje određenih radnji, tj. pokretači ili inhibitori radnji nego saopštene informacije. Hormonalne i druge promene u organizmu koje dovode do pojave signala u jednoj jedinki skoro automatski u određenim uslovima pokreću lanac hormonalnih i ostalih promena u jedinki koja prima signale, a te promene kod njih izazivaju određene radnje. Dakle, komunikativni sistemi imaju socijalne funkcije zato što menjaju ponašanje drugih jedinki. A to dalje znači da jedina jedinka kojoj životinja ne upućuje signale jeste ona sama, i to je jedna od suštinskih razlika semiotičke komunikacije čoveka i komunikacije među žvotinjama.
Iz prethodno opisanog sledi i ovo: signal retko kada ima isto značenje za jedinku koja ga emituje i jedinku koja ga prima. U komunikaciji među životinjama više se radi o odnosima komplementarnosti nego o odnosima recipročnosti (baš kao u nekim neverbalnim vidovima komunikacije kod ljudi: onaj koji pokazuje gnev i onaj ko opaža gnev imaju različite doživljaje). U ovom pogledu signali više služe za socijalnu facilitaciju ponašanja i sinhronizaciju fizioloških stanja i motoričkih radnji u toku interindividualnih aktivnosti (nrp. parenja) ili grupnih aktivnosti (npr. u komunikaciji pčela) nego za socijalnu razmenu.
Potrebno je ukazati na još jednu odliku komunikativnih sistema životinja: postoji uska specijalizacija signala za određene funkcije. Svaka od ranije pobrojanih funkcija ima specifične signale koji joj služe (npr. krici kod ptica su signali opasnosti, a pesma ptica-pevačica je ljubavni zov). Ovo, naravno, ne znači da za obavljanje jedne vrste funkcija postoji samo jedna vrsta signala, jer je i u sistemima veze između životinja pravilo da postoji redundansa (npr. za saopštavanje o mestu nalazišta paše pčele koriste istovremeno i „jezik“ igre telom i akustičke signale).
U pogledu SEMANTIKE (značenja), sistemi komunikacija među životinjama poseduju dva osnovna svojstva:
Postoji konačan i obično veoma mali broj poruka koje stoje svakoj vrsti na raspolaganju – značajnija je karakteristika da je broj signala konačan. Naime, životinja svake vrste dobija nasleđem, ili stiče uz izvesno učenje, određen broj signala i taj repertoar ostaje zatvoren, nepromenljiv. Za razliku od toga, ljudski govor je otvoreni sistem, koji po svojim pravilima stvara nove jedinice sistema.
Jedva da poneki istraživač saopštava da je zapazio stvaranje novih signala kod životinja. Tamo gde je signale moguće tehnički pobrojati, nalazi se da njihov broj nije veliki. Tako kod pojedinih vrsta majmuna istraživači redovno utvrđuju da se broj akustičkih signala kreće od 10-15, dok se kod šimpanzi može razlikovati 9 facijanih ekspresija. Ni kod drugih životinja taj broj nije mnogo veći: kod nekih jedva da postoje dva signala u istom kanalu veze, a jedino se kod nekih ptica-pevačica sreće i do nekoliko stotina različitih „motiva“ u pesmama. Pošto većinu komunikativnih sredstava kojima se služe životinje dobijaju nasleđem, ta nasledna određenost vrlo je striktna i u pogledu funkcije i forme signala, tako da je životinja sposobna za komunikaciju koja je karakteristična za njenu vrstu, čak i kada se razvija u izolaciji. Kod nekih vrsta ptica učenje ima značajniju ulogu. Poznato je da mladi nekih vrsta ptica mogu da nauče i pesmu drugih vrsta ptica, u čijoj zajednici odrastaju, dok kod nekih vrsta ptica određene grupacije jedinki stvaraju svoje „dijalekte“. Izgleda da je funkcija tih dijalekata da iz nekih razloga ograniče parenje među pripadnicima različitih grupacija, jer ptice mogu da se pare samo na osnovu ljubavne pesme onog „dijalekta“ kojim se služe. Ovakav način sticanja komunikativnih sistema veoma podseća na usvajanje govora kod dece.
Signali nemaju denotativna značenja, tj. ne označavaju neki određeni segment realnosti (denotat), ne saopštavaju nešto o tom denotatu, već samo predstavljaju vid ekspresije stanja organizma. Za semiotičku analizu posebno je značajno da li signali koje životinje koriste zaista označavaju nešto različito od sebe samih, da li kazuju nešto o denotatu, ili su puka ekspresija fizioloških i afektivnih stanja životinje.